Overdenkingen
Anger
Saint asked his disciples, ‘Why do we shout in anger? Why do people shout at each other when they are upset?’
Disciples thought for a while, one of them said, ‘Because we lose our calm, we shout for that.’
‘But, why to shout when the other person is just next to you?’ asked the saint. ’Isn’t it possible to speak to him or her with a soft voice?
Why do you shout at a person when you’re angry?’ Disciples gave some other answers but none satisfied the saint.
Finally he explained, ‘When two people are angry at each other, their hearts distance a lot.
To cover that distance they must shout to be able to hear each other.
The angrier they are, the stronger they will have to shout to hear each other through that great distance.’
Then the saint asked, ‘What happens when two people fall in love?
They don’t shout at each other but talk softly, why?
Because their hearts are very close. The distance between them is very small…’
The saint continued, ‘When they love each other even more, what happens?
They do not speak, only whisper and they get even closer to each other in their love.
Finally they even need not whisper, they only look at each other and that’s all.
That is how close two people are when they love each other.’
MORAL: When you argue do not let your hearts get distant,
do not say words that distance each other more,
else there will come a day when the distance is so great that you will not find the path to return.
De pot aanvullen met koffie?!
Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de klas begon, nam hij zonder iets te zeggen de lege pot van de mayonaise. En begon deze te vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was, vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel.
Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze gaven weer eenzelfde antwoord: ja, de pot is vol.
De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met golfballetjes en kralen. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballetjes en de kralen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was: de studenten antwoordden van wel.
Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte de hele inhoud van deze twee koppen koffie in de pot met golfballetjes, kralen en zand. De hele inhoud verdween in de pot. De koffie vulde de ruimte op tussen het zand. De studenten begonnen te lachen.
“Nu”, zei de professor, “nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven. Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie, stelt namelijk het leven van een mens voor.”
“De golfballetjes zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn.”
“De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis, je auto. Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk voor je zijn.” “Als je het zand als eerste
in de pot kiept en hem hiermee vult, is er geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes.
GESPREK MET GOD
Een man had op een dag een gesprek met de Heer en zei: ‘Heer, ik zou willen weten wat hemel en hel inhouden.’ De Heer leidde de man naar 2 deuren, Hij opende één van de deuren en liet de man binnenkijken. In het midden van de kamer was een hele grote ronde tafel In het midden van die tafel stond een grote pan met stamppot, welke heerlijk geurde en maakte dat de man watertandde De mensen die rondom de tafel zaten waren echter mager en ziekelijk. Ze leken erg hongerig. Ze hielden lepels in hun handen met erg lange handgrepen, welke aan hun armen vastgemaakt waren. Het was voor een ieder mogelijk om in de pan met heerlijk eten te reiken en daaruit te eten, maar omdat de lepels langer waren dan hun armen, konden ze de lepels niet naar hun monden brengen. De man rilde bij het aangezicht van deze ellende en dit lijden. God zei:’Nu heb je de hel gezien,’ ze gingen naar de volgende kamer en God opende de deur. Deze was exact dezelfde als de eerste……. Er stond een grote ronde tafel in het midden van de kamer, met daarop een grote pan met stamppot,waarvan de man moest watertanden.
De mensen hier waren uitgerust met dezelfde lange lepels, vastgemaakt aan hun armen. Maar deze mensen waren wel doorvoed en gezond. Lachend en pratend met elkaar. De man zei:’Ik snap het niet, ik snap er niks van!’ ‘
Het is vrij simpel’ sprak God, ‘je hoeft maar één ding te weten. Zie je, zij hebben geleerd om elkaar te voeden, terwijl de inhalige mensen alleen maar aan zichzelf denken.’ Toen Jezus aan het kruis stierf, dacht Hij aan jou! Slechts 7 % van alle mensen die dit lezen, zullen het delen met anderen. 93 % van alle mensen die dit lezen, zullen het niet doorsturen….. Waar hoor jij bij?????
IK STUUR HEM DOOR NAAR HONDERDEN MENSEN